zondag 19 juni 2016

KQC 21 - 2 juni 2016

Op donderdagavond 2 juni werd er weer eens lustig op los gekreund:

Het weekend ervoor, nl. op 28 en 29 mei was RSL JAZZ 2016 doorgegaan en we waren van de partij. We startten deze luisteravond met een aantal highlights van dit schitterende festivalleke dat dit jaar op de kop van de vaart in en naast de oude Hanekop gebouwen doorging (http://www.roeselarejazzfestival.be/)

Zondagnamiddag speelden Tuur Florizoone(accordeon), Eric Vloeimans(trompet) een ronduit schitterende set. België-Nederland, maar dan anders. De Nederlandse trompettist Eric Vloeimans raakte vooral bekend met zijn akoestische band Fugimundi en het elektrische Gatecrash. Daarnaast waagt hij zich ook graag aan boeiende randprojecten. Nadat hij enkele opnames van de Belgische Tuur Florizoone hoorde, wist hij dat hij de juiste man had gevonden om een nieuwe uitdaging aan te gaan. Sinds de muziekscore voor de film ‘Aanrijding in Moskou’, is Tuur Florizoone toegetreden tot de galerij van accordeonisten waarmee zowat de hele Europese muziekscène mee wilt samen werken.
We beluisterden om nog een beetje uit te bollen van de vorige KQC die volledig aan soundtrakcs gewijd was een aantal tracks uit de soundtrack Aanrijding in Moscou van den Tuur en ook den Eric mocht niet ontbreken: hij speelt mee op het album Zapping van Furio di Castri.
Links voor Tuur Florizoone: Aanrijding in Moscou
https://aventuramusica.bandcamp.com/album/aanrijding-in-moscou
https://www.youtube.com/watch?v=JL-cp5tHVUw
https://www.youtube.com/watch?v=24UiUS_BkiU
https://www.youtube.com/watch?v=9d9OtxmSkpA
https://www.youtube.com/watch?v=-IDgvkg1Cf8

Links voor Furio di castri: Zapping
https://www.discogs.com/Furio-Di-Castri-Zapping/release/2387012
http://www.jazzitalia.net/recensioni/zapping.asp#.V1Ln7FWLSBY
http://www.allmusic.com/album/zapping-mw0001670728
https://www.womex.com/virtual/promo_music/furio_di_castri/zapping


Ook op zondagnamiddag speelden LABtrio. LABtrio (Lander - Anneleen - Bram) is samengesteld uit drie avontuurlijke musici met een verschillende persoonlijkheid. Hun muziek werkt verfrissend en evolueert constant. Met door urban styles beïnvloede jazzklanken, die flirten met underground, hip-hop en elektronische muziek, brengt dit trio naast eigen composities ook frisse versies van bekende jazznummers. LABtrio is opgericht in 2007 en heeft ondertussen een opmerkelijk muzikaal parcours afgelegd. Nog maar pas nadat ze opgericht werden, ontvingen ze de Dexia Classics (2008). In 2009 werden ze uitgeroepen tot beste groep op de Brusselse Jazz Marathon en op het Tremplin Jazz d’Avignon festival in 2011 wonnen ze zowel de jury- als de publieksprijs. Dankzij deze laatste prijs, mochten ze hun eerste album opnemen bij Studio la Buissone, Pernes-les fontaines in Frankerijk. Hun eerste album “Fluxus” werd uitgebracht in oktober 2013 (Outhere records) en wordt beschouwd als één van de beste cd’s van 2013. Begin dit jaar verscheen opvolger “The Howls Are Not What They Seem”. Lander Gyselinck (°1987) is een bekende artiest in de Belgische jazz en improvisatie scene. Hij haalde zijn masters diploma bij Stéphane Galland en Kris Defoort aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel (BE) en won de prestigieuze Toots Thielemans Jazz Award. Hij studeerde aan de New School for Jazz and Contemporary Music (New York) met docenten als Dan Weiss, Reggie Workman en pendelt sindsdien tussen New York en Europa. Hij speelt in de band STUFF. (glitch-hip hop) en is lid van diverse andere bands, zoals het Kris Defoort Trio (jazz) en Ragini Trio (traditionele Indiase muziek). In de zomer van 2015 noemde Focus Knack als de beste drummer uit zijn generatie. Anneleen Boehme (°1989) is één van de zeldzame vrouwelijke contrabastalenten in België. Ze is klassiek geschoold en studeerde jazz bij Frans van der Hoeven op het conservatorium van Den Haag (NL) bij Hein van de Geyn. Ze studeerde ook aan het conservatorium van Antwerpen (BE) bij Nicolas Thys, waar ze in 2015 afstudeerde. Anneleen is vooral bekend als contrabassiste bij LABtrio, maar speelt ook samen met het Rob Banken Quartet en de jonge pianist Harrison Steingueldoir. Tenslotte richtte ze onlangs ook zelf haar eigen basquartet op. Bram De Looze (°1991) studeerde jazzpiano aan het Lemmens Instituut bij Ron Van Rossum, en verhuisde in 2012 naar New York om er -samen met Lander- les te volgen bij jazzlegendes als Reggie Workman, Marc Copland, Uri Caine, enz. Bram is momenteel lid van verschillene bands als Dr Hocevar Trio, Robin Verheyen Duo, De Looze / Machtel / De Waele, Sander De Winne Group en een nieuwe septet met Bram De Looze, Robin Verheyen, Bo van der Werf, Gebhard Ullmann, Lester St-Louis, Daniel Levin en Flin Van Hemmen.

De grote verrassing op zaterdag tijdens RSL JAZZ 2016 kwam van de schitterende solo act van Guillaume Perret. Wat hij allemaal uit zijn sax haalde was ronduit fenomenaal.
Guillaume Perret & The Electrip Epic is een Franse jazz fusion band, opgericht in 2008. Het ging hard voor saxofonist Guillaume Perret, want In 2012 sleepte hij al een nominatie voor de “Victoires du Jazz” in de wacht. Perret houdt ervan nieuwe geluiden te ontdekken en ermee te experimenteren. Wawa-pedaal, distortion, elektrische effecten … het zijn maar enkele middelen waarmee Perret zijn notenuniversum verruimt. Zijn muziek valt dan ook moeilijk in een genre onder te brengen. Noem het liever een zintuigelijke ervaring. Maar als we dan toch een poging moeten doen dan houden we het op een mix van contemporary Jazz, funky grooves en screaming metal. Krachtig, kosmopolitisch, subtiel en charmerend. In het nieuwe album Free gaat Perret op zoek naar de essentie van zijn muziek. Opgevat als filmmuziek is Free een reis door diverse landschappen en emoties.
We beluisterden een aantal track van het magistrale Open Me. Dit is een album vol ronduit schitterende psychedelische fusion.
Links:

Tenslotte moet we ook nog aandacht besteden aan het buitenbeentje op het festival: Azure Mortal. Azure Mortal is een nieuw project van Dirk 'Buscemi' Swartenbroekx. Wat begon in 2011 als een avant-gardistisch elektronisch experiment voor het schrijven van soundtracks voor installaties, films en tentoonstellingen groeide intussen uit tot een volwaardig dark ambient project mét live band. Geïnspireerd door de muziek van Nurse With Wound, Throbbing Gristle, Ornette Coleman en Steve Reich verscheen in maart 2014 het mini-album The end of society, tevens de soundtrack bij het werk van beeldend kunstenaar Rudi Eurlings. Niet veel later volgde vinyl single 3 piano piece/The conversation naar aanleiding van Record Store Day 2014. Momenteel presenteren zij hun eerste Langspeler 'Duivels' (Consouling Sounds). Buscemi(turntables/electronica), Ben Van Camp(gitaar) , Dirk Jans(drums), Peter Verdonck(saxofoon), Ernst Löw(spoken word).
En dat was dan ook het album dat we beluisterden tijdens deze KQC avond. Het is een heel goede ambient CD met een duister kantje...
Links:

Dan werd het tijd voor andere koek, al waren we met Azure Mortal al aardig in de buurt van wat Kleistophobia met hun Cinematouraphic electronic music CD single brengt. Pats kreeg dit als extraatje toegestuurd bij een mailorder en het kleinood bevat zes korte elektro-akoestische schetsen die zo van een of andere soundtrack geplukt zouden kunnen zijn. Boeiende ambient met een donker kantje.
Links:

Dan was het de beurt aan Jacky 'bakerman' om ons te verassen met 2 CD's die produced werden door wijlen Peter Kuhlman aka Pete Namlook. Het eerste album heette Wandering Soul en is van Peter Kuhlman (Pete Namlook) & Alban Gerhardt (cello). Het tweede heet The Sunken Road en is van Peter Kuhlman & Juergen Rohberg & Lucia Menze. Beide albums zijn van heel hoge kwaliteit: ambient om U tegen te zeggen. Hieruit blijkt nog maar eens dat Peter veel te vroeg gestorven is.
Wandering Soul links:

Op Planet Mu verscheen in 2008 van Sunken Foal het album Fallen Arches. Mooie electronica met a touch of glitch & leftfield. Bij Boomkat kun je hierover het volgende lezen:
Sunken Foal is a project fronted by Dublin producer Duncan Murphy, who surrounds himself with a supporting cast of collaborators and additional musicians, all helping to forge a compelling hour's worth of guitar-driven electronics. Although the press blurb would bill Murphy as an Irish Fennesz, such claims are largely without foundation and these pieces have more in common than conventional song structure than anything the Austrian guitar/laptop maven has ever released. Opener 'Dutch Elm' is a decent enough showing, bringing together hushed vocals, acoustic guitar and piano for a sedate five minute meander. 'Cash Poor' continues in this sort of vein, bringing to mind Colleen in its elegant confluence of shambling instrumentation. Of course this wouldn't be Planet Mu without a few choppy beat details circulating, and sure enough 'A Bear In The Hermitage' (that would have livened up Russian Ark no end) and 'Rikkic' both fit that bill, serving up bristling electronic rhythm sections, but it's the compositions that follow the same sort of blueprint as 'Can't F*ck The Moonlight' (blissfully unrelated to the similarly titled Leann Rimes top 40 troubler) whose poly-instrumental strangeness proves the biggest draw.

Cycles of Moebius zullen dit jaar weer van de partij zijn op de volgende tentoonstelling van Opinions Of Art, waarvan de vernissage met live-act van het duo Jovica Storer - Lounasan zal doorgaan op 17 september. Als voorsmaakje werd er genoten van een paar schetsen die als achter- of voorgrond zullen fungeren... het thema deze keer is "Bevlogen"... meer hierover later nog.

The Dead Sea van Xela is "A blood drenched voyage into the realms of experimental psychedelic noise with your spirit guide". Elektro-akoestische beklijvende weird ambient die niet mag ontbreken in deze Kreun tussen Quark en Cluster...
Op allmusic lezen we het volgende over dit album:
Inspired by sources as varied as Goblin's scores for Dario Argento's gory classics to Wolf Eyes' unearthly electronic noise, Xela's The Dead Sea is a concept album about a sea voyage overtaken by zombies. Stories like this don't usually end well, and neither does this one; doom is telegraphed with every track, from "The Gate" -- which begins the album with droning strings that give off vibrations of dread like heat shimmer -- to the chilling finale, "Briefly Seen." Often, the album feels like a field recording of rusty chains, ill winds, and lost souls. Though The Dead Sea is far darker than Tangled Wool or For Frosty Mornings and Summer Nights, it shares Xela's attention to mood and sonic detail, teeming with writhing textures and percussion and haunting melodies that occasionally bob to the surface. Decaying sea shanties like "Creeping Flesh" and "A Floating Procession" would almost be jaunty, were it not for the unsettlingly deep basslines that shadow them. Even the prettiest tracks, such as the acoustic guitar-based "Linseed" and "Drunk on Salt Water," boast enough creepy, half-heard moments that they don't offer respite from the itchy, insectoid noise of "Wet Bones" and "Sinking Cadavers"' icy electronics, both of which evoke the zombies' slow but inevitable approach. It all culminates on the outstanding "Humid at Dusk," an eerie folk-noise battle between maritime acoustics and undead electronics. Ultimately, The Dead Sea is more spooky than terrifying; after all the buildup, some more intense scares would've been satisfying. Still, the album does a remarkably good job of conjuring up extremely vivid, ghastly images (like the one on its brilliant album artwork) and making you look around every once in a while to make sure everything is all right. Bleak, beautiful, and fascinating, this is Xela's most ambitious and accomplished work yet.

De post rockende drones Godspeed You! Black Emperor kwamen reeds aan bod in een eerdere Kreun, maar hun nieuwe album Asunder, Sweer And Other Distress (2015) moest er toch van komen. Ze moeten maar niet zo goed zijn, dus we moeten ze spelen... tis hun eigen schuld.
'Asunder, Sweet And Other Distress' finds Godspeed in top form; a sterling celebration of the band's awesome dialectic, where composition, emotion and 'note-choice' is inextricable from an exacting focus on tone, timbre, resonance and the sheer materiality of sound. 
Links:


Een uitstapje naar Finland waar Ektroverde in met het album Pingvin een statement deed. Een originele mix die doet denken aan de Doors met een Theremin erbij en geteleporteerd naar de jaren negentig. Van deze soort maken ze er te weinig.
Links:

Dan was het plots al weer vrij laat en werd het tijd voor de klassiekers. Jullie lezen het goed klassiekers met een S op het einde, 2 klassiekers in plaats van ééntje.
De eerste klassieker kwam van Pere Ubu en betrof hun debuut album The Modern Dance (1978). Een weird album van een al even weirde band die na 40 jaar nog altijd actief blijkt te zijn en nog geen milimeter afgeweken zijn van het genre dat ze 40 jaar geleden speelden. Weirde new wave punk met nen heel serieuzen hoek eraf. De wacko stem van David Thomas is iets heel speciaal en je bent er voor of ertegen. Het blijft een feit dat deze muziek je niet onbewogen laat.
Links:

De tweede klassieker van deze KQC was het eerste album van This Mortal Coil: It’ll end in tears. Verschenen in 1984 bevat het allemaal covers van oude tracks gespeeld door artisten die in die tijd getekend hadden bij het 4AD label. Hemels mooie tracks. Kippevelmuziek...
Links:

Op naar de volgende KQC, die zal doorgaan voortaan op woensdagavond. De eerstvolgende keer op woensdagavond 3 augustus. Intersse om er ook bij te zijn? Email joost(punt)carpentier(apestaartje)gmail(punt)com.
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 30 april 2016

Donderdag 21 april 2016 - KQC @ The Movies

Op donderdagavond 21 april was het weer eens hoogtijd om te Kreunen tussen Quark en Cluster. Om ons toch een beetje binnen de perken te houden werd er deze keer gekozen om de focus te leggen op filmmuziek. Onder het genot van heerlijke rose & rode wijn uit Hongarije en Portugal en als afsluiter hemelse vanille whisky luisterden we naar volgende meesterwerkjes:

Various ‎– Cinema De Funk - Soundtrack Grooves 1968-1976 Volume Three (zie: https://www.discogs.com/Various-Cinema-De-Funk-Soundtrack-Grooves-1968-1976-Volume-Three/release/2305852)

John Lurie ‎– Down By Law (zie: https://www.discogs.com/John-Lurie-Down-By-Law/master/40937)

Neil Young ‎– Dead Man (zie: https://www.discogs.com/Neil-Young-Dead-Man/master/38607)

Various ‎– Invisible Soundtracks: Macro 2 (zie https://www.discogs.com/Various-Invisible-Soundtracks-Macro-2/release/91969)

Jónsi & Alex: Manhattan soundtrack (zie: http://www.soundtrack.net/tv/manhattan-series/ of http://pitchfork.com/news/54915-sigur-ros-jonsi-and-alex-somers-to-score-tv-show-manhattan/)

Hans Zimmer ‎– Green Card (Original Motion Picture Soundtrack) (zie https://www.discogs.com/Hans-Zimmer-Green-Card-Original-Motion-Picture-Soundtrack/master/283097) (met een heel goed nagebootste trein)

Cliff Martinez ‎– Solaris: Original Motion Picture Score (zie https://www.discogs.com/Cliff-Martinez-Solaris-Original-Motion-Picture-Score/release/5154739)


Alexander Balanescu Featuring The Balanescu Quartet ‎– Angels & Insects ( zie https://www.discogs.com/Alexander-Balanescu-Featuring-Balanescu-Quartet-Angels-Insects/release/125801)

Lisa Gerrard And Pieter Bourke ‎– The Insider (Music From The Motion Picture) (zie https://www.discogs.com/Lisa-Gerrard-And-Pieter-Bourke-The-Insider-Music-From-The-Motion-Picture/master/154316)

Various ‎– Music From The Motion Picture "Any Way The Wind Blows" (zie https://www.discogs.com/Various-Music-From-The-Motion-Picture-Any-Way-The-Wind-Blows/release/546342)


Philip Glass ‎– Koyaanisqatsi (Original Soundtrack Album From The Film) (zie https://www.discogs.com/Philip-Glass-Koyaanisqatsi-Original-Soundtrack-Album-From-The-Film/release/63473)

Zoals jullie kunnen zien was het weer meer dan de moeite waard! Op naar de volgende!
Gepost door op 1 opmerking:

zondag 6 maart 2016

KQC 4 februari 2016 - elektronisch schemerlicht & duisternis

Op 4 februari 2016 werd de nieuwste telg van Een Kreun Tussen Quark en Cluster boven het doopvond gehouden. Pats, Jacky en Joost konden een nieuwe telg in de familie verwelkomen: Peter. Er werd op de gebruikelijke wijze genoten van een menu vol lekkere oor- en andere spijs... een overzicht.


Richard James aka Aphex Twin heeft op een paar anonieme soundcloud accounts heel wat oudere lost tracks gepost. Hij mocht de avond openen terwijl het volk toekwam en zich nestelde... zeer herkenbaar, en tegelijkertijd zeer goed ook...
Links:
- http://www.discogs.com/artist/45-Aphex-Twin
- https://www.discogs.com/artist/4399640-user18081971
- https://www.discogs.com/artist/4229683-user48736353001

Sneaker Pimps is een trip hop groep uit Engeland. Na 4 albums, waarvan het vierde nooit het daglicht zag, hield de band het voor bekeken en startte de zanger Chris Corner zijn eigen project onder de naam IAMX. In 2015 verscheen zijn zesde kindje dat de titel Metanoia meekreeg. We genoten van de eerste track ″No Maker Made Me″ en de 2 laatste ("Surrender" en "Wildest Wind"). Heel goede electropop zoals ze die anno eenentwintigste eeuw horen te maken.
Metanoia links:
- https://en.wikipedia.org/wiki/Metanoia_(IAMX_album)
- https://www.discogs.com/IAMX-Metanoia/master/893364
- https://play.spotify.com/album/5xXnCgPnJZgTnMgu1qfxID
Sneaker Pimps links:
- http://www.discogs.com/artist/5870-Sneaker-Pimps
- https://en.wikipedia.org/wiki/Sneaker_Pimps
- https://play.spotify.com/artist/1EJWNhiYbOyeUHbsS7Kp1P

Die Form moet niet voorgesteld worden aan de liefhebber van electro, zeker niet als hij dan ook nog eens graag heeft dat er een hoek af is. Die Form is niet vies van SM, necrofilie, sodomie en andere seksuele buitenissigheden. Daarnaast maken ze ook schitterende muziek: electro, noise, ambient, experimental, ze zijn niet in een vakje te plaatsen. Die Puppe II, een remastering met extra tacks van hun debuut album Die Puppe dat in 1982 verscheen in 2001 en is een aanrader voor een liefhebber van het genre.
links:
- http://www.dieform.net/
- https://nl.wikipedia.org/wiki/Die_Form
- https://en.wikipedia.org/wiki/Die_Form
- https://www.discogs.com/Die-Form-Die-Puppe-II/release/83123
- https://play.spotify.com/album/7cHfyVvvKGsuzXNbk7hWmr

Om even in hetzelfde electro sfeertje te blijven, maar het toch net wat gezelliger te maken dan de escapades van Die Form zakken we daarna af richting Autstralië, waar een ander collectief onder de naam Severed Heads met hun dubbel LP Clifford Darling, please don’t live in the past een pareltje neerpootte in 1985. Dit is een must have voor iedere liefhebber van schitterende wacko toestanden en sublieme electro/industrial.
Links:
- https://www.discogs.com/Severed-Heads-Clifford-Darling-Please-Dont-Live-In-The-Past/master/89283
- https://nl.wikipedia.org/wiki/Severed_Heads
- https://severedheads.bandcamp.com/
- https://play.spotify.com/artist/2eNJIWt0LUATAgrC6fALrH

Retro techno-trance was wat we toen te horen kregen onder de vorm van nieuw unreleased materiaal van Sjoko, een van de aliasen van ondertekende (http://www.c-o-l-o-u-r-s.com/artists/sjoko). Joris, de pa van Joost (mezelf dus) is lid al heel lang lid van de diaclub van Ardooie (http://www.ar-difo.be/). Elk jaar geven ze een show ergens in oktober. Dit jaar zal het een montage worden van een uitstap in september 2015 naar de abdij van Fontenay te Marmagne in Frankrijk (http://www.bourgondie-toerisme.com/ontdek-bourgondie/plekken-waar-u-niet-omheen-kunt/trekpleisters/INCONBOU000V500220/detail/marmagne/de-abdij-van-fontenay). De montage en rustig voortkabbelenede achtergrondmuziek zal gemaakt worden door Joost. We beluisterden hiervan een voorsmaakje.

Carlo Luzi is een Italiaan die met zijn elektrische gitaar drone muziek maakt onder de naam Acheloo. De CDR Cycle verscheen in 2009 (Sidereal Blakk SBK004). Deze CDR beluisteren is een onvergetelijke trip in een vreemd universum op een onbekende planeet... onbeschrijfelijk mooie dark/lightness! Een of het hoogtepunt van de avond! Warm/koud aanbevolen!
Info van het label zelf:
" 'Cycle' is the fourth album of Carlo Luzi under the alias Acheloo. This is a wonderfully dark ambient album, the mixture of electronics and guitar create wonderful soundscapes.  The sound cyclicity in every track is the recurring element and the thematic constant, as in the tracks titles, is present in various cultures and various ambits: an ancient Chinese numeral system ("ten"), the basic units of time -60 seconds, 60 minutes, 24 hours- can all perfectly divide by twelve ("twelve"), the Tonalpohualli, the Aztec Calendar, has cycles of 13 numbers ("thirteen"), in Christian symbolism there are 9 orders of angelic choirs in 9 circles of heaven and 9 orders of devils within 9 rings of hell ("nine"), the sun spot cycle is 11 years ("eleven")."
Links:
- https://soundcloud.com/siderealblakk/cycle-preview
- https://www.discogs.com/artist/1165807-Acheloo
- http://www.dronerecords.de/album.view.html?album=11862

We laten Henrik N. Björkk het zelf zeggen:
"After almost 14 years of existence it is time to retire Toroidh. 
It has been a rough ride, but also a great one. Of all the musical projects I/we have been involved with, this must be the most misunderstood one. This is actually one of the reasons we are terminating it. We refuse to let the music become a vehicle of politics. We thought that naming the debutalbum “Those who do not remember the past are condemned to repeat it” and calling the tracks “Never again I-IX” would be an indicator that the music was not glorifying any specific standpoint, but we were wrong. 
Let it be known once and for all that the music of Toroidh dealt mostly (but not exclusively) with the turmoil of Europe during the world wars, but it was intended as a soundtrack to the stupidity, wars and chaos – not a political standpoint.
 
With that said – we salute all of you who supported Toroidh over the years – labels, fans, promotors, radiostations and zines."
Hij komt uit Zweden en heeft heel wat projecten op zijn naam. Daarvan is Toroidh er eentje met de focus op industrial. Segervittring dateert uit 2007 en verscheen op het Belgische Neuropa Records.
Links:
- http://www.neuroparecords.com/products.php?NRP20&osCsid=ivca9i9cha0snu6fth8mph8o05
- https://www.discogs.com/Toroidh-Segervittring/release/1018882
- https://www.discogs.com/artist/89788-Toroidh
- http://nordvargr.bandcamp.com/

Het ondertussen legendarisch Engels avant-garde label Touch heeft al heel wat meesterwerkjes uitgebracht. Eentje daarvan is Diluvial van Bruce Gilbert and BAW. Experimentele minimale field recording achtige opnames die een bevreemdende sfeer creëren waar we allemaal van houden...
Links:
- http://touchshop.org/product_info.php?products_id=619
- https://www.discogs.com/Bruce-Gilbert-And-BAW-Diluvial/release/4774966
- https://play.spotify.com/album/7bRk7XAvp18JAo0x6Wmv3S

November Növelet ‎is van Duitsland. Met hun in 1999 verschenen CD From Heaven On Earth baarden ze een mooi experimenteel/industrial album dat helemaal niet misstaat op een KQC vol elektronische schemermuziek... onbekend en onbemind, maar echt wel heel goed!
Links:
- https://www.youtube.com/watch?v=9YZvBjYYW8I
- https://www.discogs.com/November-N%C3%B6velet-From-Heaven-On-Earth/release/246643

Dan werden we overvallen door complete duisternis: Aegri Somnia met hun album Monde Obscure. We beluisteren de laatste 2 tracks van dit album: Portal Pt. 1 en Portal Pt. 2. Deze donkere imaginaire soundtrack verscheen op Cryo Chamber en wordt sterk aanbevolen, net zoals vrijwel al het werk dat op de label verscheen... zeker checken dus!
Links:
- https://play.spotify.com/album/4hWx6P2A4UYv8fcI19Mgmz
- https://cryochamber.bandcamp.com/album/monde-obscure
- https://www.discogs.com/Aegri-Somnia-Monde-Obscure-/release/7079401

David Sylvian is geen onbekende in KQC en kreeg al meerdere vermeldingen in deze blog. Hij werkt ook mee aan het album Pearl / Umbra van Russel Mills / Undark, een vergeten album uit 1999 vol ambient, trip hop en andere electronica die toen schering en inslag was. Een ware revelatie! Als je dit kunt vinden, moet je er eentje van aanschaffen!
Links:
- http://www.discogs.com/artist/35803-Russell-Mills-Undark
- http://www.allmusic.com/album/pearl-umbra-mw0000262329

Op 19 maart 2016 gaat de volgende editie van Cosmic Night door, deze keer weer in een kapel en wel in Gent (https://www.facebook.com/CosmicNightsBelgium). Allen daarheen! Het beloof een boeiende sfeervolle avond te worden. Premonition Factory is een van de namen op de affiche en we genoten van The Theory Of Nothing, een CD uit 2012.
"For Premonition-Factory mastermind SJAAK OVERGAAUW, staying true to the emotional  resonance and sonic foundations of the ambient genre has always been essential. At the same time, merely paying homage has never been enough for him. Over the course of four albums within two years, he has come ever closer to carving out a distinct style of his own, fusing the sound of legends like Brian Eno and Steve Roach with an uncompromising live approach:
One of the best opportunities to see this philosophy in action was the Antwerp Ambient event, organized by Overgaauw himself at his former home town's most prestigious live space, Luchtbal."
Links:
- https://www.facebook.com/CosmicNightsBelgium
- http://premonitionfactory.com/
- https://play.spotify.com/artist/5nsBUqqnxHOIMTsiCn4Pou
- https://www.youtube.com/watch?v=hfCC6Dj9rBI

Atoi of Ambient Temple of Imagination bracht in 2001 op The Foundry het remix album Zero Point - Lessons in being nothing uit. De namen van de remixes spreken voor zich: Vidna Obmana, Steve Roach, Stephen Kent, Robert Rich, Not Breathing en Thermal. Kortom alle groten in het genre samen op 1 ablum. Deze dwarsdoorsnede mag niet ontbreken in de collectie van de liefhebber!
Links:
- https://atoi.bandcamp.com/album/zero-point-lessons-in-being-nothing
- https://www.discogs.com/Seofon-Zero-Point/release/23389
- http://www.allmusic.com/album/zero-point-lessons-in-being-nothing-mw0001189969

De klassieker van de avond werd deze keer een dark ambient album voordat het genre bestond. Dogs Blood Rising dateert uit 1984 en is het eerste volwaardig album van Current 93, dat uit de ruïnes van Throbbing Gristle ontstond rond spilfiguur David Tibet. Later gingen ze de dark folk toer op, maar op dit album blinken ze uit in het spotten met het christendom door gregoriaanse gezangen door de mallemolen te jagen en daar anti-christ schreeuwerijen bovenop te plooien. Het laatste nummer, een cover van The Sound of Silence van Simon & Garfunkel is een hoogstandje van sublieme verwringing!
Links:
- https://play.spotify.com/album/0EyiwSap1y0rr3yScSqCXD
- https://www.discogs.com/93-Current-93-Dogs-Blood-Rising/release/104016

En toen was het gedaan... tot de volgende, ergens in april!
Gepost door op 2 opmerkingen:

zaterdag 26 december 2015

KQC 18 van 10 december 2015 - jazz, blues, world, neo-klassiek, ...

We zijn Eric, Johan, Pats, Jacky en mezelf. Op 10 december waren we toe aan een flinke portie oororgaantherapie en smaakpapillenverwennerij. Terwijl we het laatste realiseerden met wat heerlijke Hongaarse en andere wijn en een schitterende single malt (Jura Superstition), vraagt het eerste wat meer uitleg om iedereen, ook de afwezigen, toe te laten dit te herbeleven...

Om het geheel in te leiden en ervoor te zorgen dat iedereen in de stemming kwam werden we wakker geschud door de uitlatingen van het Fred Anderson Quartet dat in 1995 de CD Birdhouse op de markt bracht.
Bij Allmusic kunnen we het volgende lezen over deze release (http://www.allmusic.com/album/birdhouse-mw0000614418):
Named for his Chicago jazz club which closed in the late '70s, Birdhouse finds tenor sax great Fred Anderson leading his quartet through four originals that cover a spectrum of moods. It opens with the casual (and tasteful) burner "Birdhouse," an 18-minute number that places drummer Hamid Drake and bassist Harrison Bankhead in the role of often-swinging rhythm section while pianist Jim Baker backs up Anderson's playing with occasional, parallel solos and, 10 minutes in, takes a nice solo that leaves plenty of room in which to stretch out. A few minutes later, Baker also steps back, letting Bankhead step in with an interesting solo of his own. Finally, he too drops out of the mix, leaving Drake the responsibility of keeping both time and melodies going during his hot drum solo. The whole group then jumps in again and neatly ties up the entire piece in the remaining minute. Next comes "Bernice," a drawn-out, slow wailer, beautifully played. Next, the group lets loose with rocketing intensity on "Like Sonny," dedicated to bop saxophonist Sonny Stitt. The closing number is a hot Anderson-Drake improvisation, "Waiting for MC," which was recorded while the two awaited the arrival of pianist Marilyn Crispell for a rehearsal of what would become Okkadisk's 1995 release, Destiny.
Ik zou het niet beter kunnen zeggen, laat staan in tengels.
Nog wat info:
- https://en.wikipedia.org/wiki/Birdhouse_(album)
- http://www.discogs.com/Fred-Anderson-Quartet-Birdhouse/release/1136030

Uit Zweden komt Thomas Feiner & Anywhen, die met hun album The Opiates Revised en parel om te koesteren aan ons schonken, allez aan Pats... We genoten met volle teugen van de tracks die iets mee hadden van David Sylvian, Dead Can Dance en perfect op het 4AD label zouden passen. Pats leerde dit trouwens kennen van een David Sylvian fan op Facebook. Woorden van Sylvian zelf over The Opiates:
The dark, brooding, romantic nature of the material and, in particular, the emotional gravity of Thomas' voice, came as something of a surprise to me as it was quite out of keeping with my listening habits of the time but I couldn't help but be drawn into its widescreen, colour-drained, soundscapes.
Links:
http://www.discogs.com/Thomas-Feiner-Anywhen-The-Opiates-Revised/release/1314395
http://www.davidsylvian.com/news/thomas_feiner_anywhen_the_opiates_revised.html
http://www.samadhisound.com/thomasfeiner/tracklist/
http://www.samadhisound.com/thomasfeiner/

Daarna was het aan Eric om ons te verrassen. Hij had Ryley Walker live gezien in Aalst en daar een CD-ke gekocht met de titel Pimrose Green. Mooi!
Uit Humo:
Ryley Walker (25) komt uit Chicago, waar de lokale muziekscene tegenwoordig zo klein schijnt dat ze er de luxe niet hebben om aan hokjesdenken te doen. Folkies, indierockers, jazzcats: iedereen loopt elkaar voor de voeten, frequenteert dezelfde bars, speelt op dezelfde podia. Kruisbestuiving müss sein! Zo klinkt ook ‘Primrose Green’: wat zich aanvankelijk voorstelt als een frisse update van sixtiesfolk, wordt pas onweerstaanbaar door zijn snerpende gitaaruithalen, swingende jazzgrooves, maffe en meanderende refreinen en vooral die multi-inzetbare stem. Afwisselend croonen, zuchten, janken, bibberen en krassen.
Links:
http://www.humo.be/cd-reviews/341439/ryley-walker-primrose-green
https://en.wikipedia.org/wiki/Primrose_Green
http://www.discogs.com/Ryley-Walker-Primrose-Green/release/6821033
Luisteren:
https://play.spotify.com/album/5HhvfDkoM2a0oghjW8aJNf

Dan toverde Joost wat Afrikaanse jazz tevoorschijn: Gétachèw Mékurya \ Negus of Ethiopian Sax. Schitterende swigende afro jazz om bij weg te dromen. Fantastisch om bij weg te dromen... Om bij weg te jazzzen... om jzzzzzzazzzz. jawel, ik meen het!
Links:
https://en.wikipedia.org/wiki/Getatchew_Mekurya
http://www.discogs.com/G%C3%A9tatch%C3%A8w-M%C3%A8kurya-%C3%89thiopiques-14-Negus-Of-Ethiopian-Sax/release/738557
Luisteren:
https://play.spotify.com/album/2cqmpOhJfwWvTAJzpbdgnl

In 1999 bracht Sandy Dillon op One Little Indian het album Electric Chair uit. Dit is een bluesrock album dat blijft kleven na beluisteren. Haar ruige stem doet schudden en beven...
Ergens op het net vond ik het volgende hierover:
Electric Chair is a mesmeric album not to be missed. Sandy Dillon's grinding vocals compliment the dark lyrics beautifully. Not for the faint hearted!
Links:
http://www.discogs.com/Sandy-Dillon-Electric-Chair/release/1084966
https://en.wikipedia.org/wiki/Sandy_Dillon
Luisteren:
https://play.spotify.com/album/4LkSC4joTdkQ1HLdYRypYg

Tijdens het beluisteren van de muziek van Fabrizio Paterlini werd het stil.
Twee albums werden in de CD speler geplooid en gekneden: The Art of the Piano (2014) en Autumn Stories (2012). Heeeel erg mooie rustig voorkabbelende klankbeekjes om bij weg te dromen...
Op discogs kunnen we het volgende lezen over deze schitterende minimal ambient pianist:
Fabrizio Paterlini’s music has been defined as ambient, minimalist, graceful, sweet and relaxing: “a glass of red wine on a summer evening”, as he himself defines it. 
Born in Mantua, Fabrizio started playing the piano at the age of 6. After many years studying classical music, he started performing with a number of bands, playing everything from progressive to hard rock, from jazz to pop. It was not until the end of the 90s that he decided to explore new musical paths, concentrating on the piano, the instrument that best expresses his inner world.
Links:
http://www.fabriziopaterlini.com/
https://en.wikipedia.org/wiki/Fabrizio_Paterlini
http://www.discogs.com/artist/1605089-Fabrizio-Paterlini
Luisteren:
https://play.spotify.com/artist/0jrFMgW018F1XVnLtCXOKi


De pianomuziek van Fabrizio Paterlini deed ons denken aan de soundtrack van de film The Piano van Michael Nyman. Ik haalde een andere soundtrack van deze componist boven: A Zed And Two Noughts  van Peter Greenaway. Een stuk frivoler en experimenteler dan Fabrizio en ook geen piano, maar daarom niet minder beklijvend. Peter Greenaway is blijkbaar nog steeds actief: vorig jaar kwam nog Eisenstein in Guanajuato uit (https://nl.wikipedia.org/wiki/Eisenstein_in_Guanajuato).
Links:
https://nl.wikipedia.org/wiki/A_Zed_and_Two_Noughts
https://nl.wikipedia.org/wiki/Peter_Greenaway
http://www.michaelnyman.com/
http://www.discogs.com/artist/39574-Michael-Nyman
Luisteren:
https://play.spotify.com/album/1OpHbQGLIS9FWRL7xTciOv

Over het volgende album Radea van Chroma kunnen we op http://homerecords.be/nl/album-Radea-33.html het volgende lezen:
Na verschillende jaren gewerkt te hebben met Jambangle, besloot componist en pianist Karel Van Marcke zijn nieuwe band ‘Chroma‘ op te starten. Compositorish blijft Van Marcke in dit nieuwe project trouw aan zijn stijl maar zijn voorliefde voor Hermeto Pascoal en Egberto Gismonte komen nu meer aan bod. Ritme en lange melodieen vormen nog steeds de vaste ingredienten van zijn muziek.
De keuze van Chroma om met een vaste zangeres te werken evolueerde voor deze eerste CD-opname naar een intrumentaal kwintet, omringd door diverse gasten. Zangers David Linx en Geike Arnaert (appears courtesy of Hooverphonic) en ook Peter Hertmans (gitaar, Greetings from Mercury), Ingrid Weetjens (zang), Tuur Florizoone (accordeon, Tricycle) en Peter Schneider (percussie), werkten mee aan de CD “Radea“.
Vlaamsche jazz van het bovenste schap!
Terug te vinden en te beluisteren op bandcamp:
https://homerecordsbe.bandcamp.com/album/radea

De broer van Brian heet Roger. Samen met Kate St. John bracht deze telg van de familie Eno het Album The Familiar uit. Een ongelooflijk mooi neo klassiek album uit 1992 dat niet mag ontbreken in een Kreun tussen Quark en Cluster...  op allmusic (http://www.allmusic.com/album/the-familiar-mw0000101107) schrijven ze er het volgende over:
The Familiar is the first meeting between composer, multi-instrumentalist, and arranger Roger Eno -- yes, brother of Brian -- and singer, lyricist, and woodwind player Kate St. John of the Dream Academy. St. John's lyrics and voice adorn five of the 13 songs here, the rest feature Roger Eno's piano accompanied in various settings, some with woodwinds and strings, such as the haunting and lovely "The Wonderful Year," a small chamber piece that contains a gorgeous cello solo by Sarina Sobirovena. St. John's vocals are small, nearly precious, but so wrap themselves around Eno's compositions that they are, in essence, inseparable from them. Take "We Stay Still." As her oboe and the strings slip almost undetectable under his piano, her multi-tracked vocals phrase metaphysical ponderings that sound perfectly natural. Call this music what you will, but pop it's not. It's Baroque, it's elegant, and it's self-conscious, but it's also memorable to listen to -- there's plenty here to engage a listener, however loosely. Producer Bill Nelson brings his guitar to a number of the tracks like this one and the airy opener, "Our Man in Havana"; brother Brian's treatments and synthesizer very casually grace a few numbers as well. There is a sheer musicality here that works despite the rather restrained conceptual and compositional elements, and will no doubt lend it the favor and small mystery of repeated listenings. Fans of Virginia Astley's and Ryuichi Sakamoto's more classical-oriented material will find much to like on The Familiar.
Links:
http://www.discogs.com/Roger-Eno-With-Kate-St-John-The-Familiar/release/532712
Luisteren:
https://play.spotify.com/album/200A13yBvMfJgjW35t3nRI

Jackie Mclean (https://en.wikipedia.org/wiki/Jackie_McLean) was naast saxofinist een componist ook stiefvader van René Mclean (https://en.wikipedia.org/wiki/Ren%C3%A9_McLean). Van René beluisteren we het album Watch Out uit 1975. Free soul jazz fusion uit de seventies om u tegen te zeggen.
This session was Rene McLean's debut as a leader, and it found the 28-year-old switching between alto, soprano, tenor, and flute. The son of Jackie McLean, Rene did not yet have a distinctive voice, but he showed much potential for the future. His sextet (with trumpeter Danny Coleman, pianist Hubert Eaves, and guitarist Nathan Page) hints at the innovations of the avant-garde while remaining closer to the style of Art Blakey's Jazz Messengers. It's a worthwhile if not overly memorable effort. (bron: http://www.allmusic.com/album/watch-out-mw0000577067)
Links:
http://www.discogs.com/Ren%C3%A9-McLean-Sextet-Watch-Out/release/2456764
Luisteren:
https://play.spotify.com/album/18gTdhK0dmuPrYOopWy0B4

Een album vol met cello en niets anders is dan weer eens iets helemaal anders. Ernst Reijseger is de dader van Colla Parte. Dit is een ongelooflijk staaltje van Nederlandse cello virtuositeit dat van het begin tot het einde blijft variëren en boeien!
Calm, meditative, and gorgeous, Colla Parte is a solo cello recording from Ernst Reijseger, a musician internationally recognized not only for technique, but for unmatched creativity and improvisatory skills. Warm, intimate sound and an informal atmosphere... Filled with beauty, this Winter & Winter release is highly recommended for all fans of string music in general, as well as for Reijseger fans specifically. (bron: https://en.wikipedia.org/wiki/Colla_Parte) 
Links:
http://www.allmusic.com/artist/ernst-reijseger-mn0000169470
http://www.discogs.com/Ernst-Reijseger-Colla-Parte-Versioni-Per-Violoncello-Solo/release/678322
https://nl.wikipedia.org/wiki/Ernst_Reijseger
Luisteren:
https://play.spotify.com/album/7KtYjAoKctPNxihV7sWXby

We blijven in ons taalgebied en gaan zelfs even zuidelijker naar het Vlaamsch sprekende gedeelte met Jan de Haas met het album For the one and Only (1999).  Dit is tijdloze easy listening jazz met internationale allures. Warm aanbevolen in dit seizoen!
Links:
http://www.discogs.com/Jan-De-Haas-For-The-One-And-Only/release/2072550
http://www.jazzinbelgium.com/band/id=576?lang=nl
http://www.muziekcentrum.be/identity.php?ID=132776
Luisteren:
https://play.spotify.com/album/7r0gJyRnO3u92RYZ3mEkc7

De klassieker van deze avond is een van de allereerste albums met world music, al was er we nog geen sprake van deze term in 1958. Ahmed Abdul-Malik maakte in dat jaar Jazz Sahara. Anno 2015 klinkt dit album nog altijd sprankelend fris en boeiend!
This CD reissue is an early example of fusing jazz with world music. Abdul-Malik switches between bass and oud; interacts closely with the droning violin of Naim Karacand, Jack Ghanaim's kanoon (a 72-string instrument), and Mike Hamway's darabeka (a percussive drum); and mixes in Al Harewood's drums and (on three of the four selections) the tenor of Johnny Griffin. The music is a qualified success, essentially Middle Eastern folk music with Griffin added in. This set is interesting and, in its own way, innovative but not essential. (bron: http://www.allmusic.com/album/jazz-sahara-mw0000107528)
Links:
http://www.discogs.com/Ahmed-Abdul-Malik-Jazz-Sahara/release/1861221
https://en.wikipedia.org/wiki/Jazz_Sahara
https://en.wikipedia.org/wiki/Ahmed_Abdul-Malik
Luisteren:
https://play.spotify.com/album/7gNfX68zjAynrzaJHnsBrw

En hierbij nog een fotoke van de single malt!
Onze fles was na afloop niet meer zo vol...

De volgende edities zal doorgaan op donderdag 4 februari. Wil je er ook bij zijn. Stuur dan een digitale brief naar joost(punt)carpentier(apestaart)gmail(punt)com.
Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)